بیانیه مشترک آمریکا و کشورهای جنوبی خلیج فارس، اظهارات ماکرون و پاسخ غریب آبادی را نباید جدا از هم دید. اینها قطعات یک پازل اند؛ پازلی برای بازتعریف امنیت تنگه هرمز و محدودسازی ظرفیت های ژئوپلیتیکی ایران در خلیج فارس.

مرحله یک‌شانزدهم نهایی جام جهانی 2026 به یکی از جنجالی‌ترین شب‌های این رقابت‌ها تبدیل شد؛ برزیل با گل دقیقه 95 گابریل مارتینلی از حذف گریخت، پاراگوئه با حذف تاریخی آلمان همه را شوکه کرد و مراکش نیز با شکست هلند، دومین غول فوتبال اروپا را از جام کنار زد تا جدول مسابقات کاملاً دگرگون شود.

مسئولیت نخبگان سیاسی صرفاً بیان حدسیات و فرضیات شاذ و غریب نیست؛ آنان موظف‌اند آثار اجتماعی و امنیتی سخنان خود را نیز در نظر بگیرند. کاری که نبویان با اعلام «کودتای در راه» می کند تقویت «ادبیات بحران» و بالا بردن سطح و دامنه تخاصم و سوءظن شدید در محیط سیاست داخلی است. این اقدام، مطلقا مغایر انسجام اجتماعی و آرامش روانی و ثبات سیاسی کشور است.

آتش بس به معنای پایان رقابت بر سر تنگه هرمز نیست. با باز شدن پنجره سیاسی بعد از امضای یادداشت تفاهم، پرونده‌ای که در دوران جنگ عمدتاً میان ایران و آمریکا جریان داشت، به‌تدریج در حال منطقه‌ای و بین‌المللی شدن است. از بیانیه مشترک آمریکا و کشورهای جنوبی خلیج فارس تا اظهارات ماکرون درباره مین‌روبی، همگی نشانه‌های تغییر میدان رقابت هستند

تحولات اخیر در خلیج فارس نشان می‌دهد رقابت ایران و آمریکا وارد مرحله‌ای تازه شده است. اگرچه یادداشت تفاهم با هدف مدیریت بحران امضا شد، اما اقدامات واشنگتن برای تغییر موازنه ژئوپلیتیکی در تنگه هرمز این پرسش را مطرح می‌کند که آیا توافق سیاسی بدون بازدارندگی مؤثر، توان تغییر محاسبات طرف مقابل را دارد؟