در شرایط امروز ایران، سخن گفتن از «دولت جنگی» یا دست‌کم «دولت در وضعیت جنگی» ضرورتی راهبردی است. کشورهایی که تصور می‌کنند پایان درگیری مستقیم نظامی به معنای پایان منازعه است، معمولاً در مرحله پساجنگ ضربه‌های سنگین‌تری می‌خورند. دشمن وقتی نتواند اراده یک ملت را در میدان نبرد بشکند، به سراغ اقتصاد، معیشت، زیرساخت، سرمایه اجتماعی و تاب‌آوری عمومی می‌رود.

سخنگوی وزارت خارجه در نشست خبری در پاسخ به نورنیوز درباره اظهارات اخیر ترامپ که با احمق خطاب کردن اوباما و بایدن مدعی شده بود آنان با پرداخت صدها میلیارد دلار به ایران باعث «لبخند ایرانیان» شدند و در عین حال تهدید کرد که ایرانیان دیگر «نخواهند خندید» گفت: «هیچ هیأت حاکمه‌ای در آمریکا لبخند واقعی بر لب مردم ایران نیاورده است.

جامعه ایرانی به‌طور تاریخی، بیشتر تمدنی خشکی‌محور بوده و دریا در تخیل توسعه‌ای کشور، جایگاهی متناسب با اهمیت واقعی‌اش نداشته است. شاید جنگ اخیر بتواند این ذهنیت را تغییر دهد و ایران را به سمت حکمرانی دریامحور سوق بدهد. بحران‌ها گاهی کاری را انجام می‌دهند که دهه‌ها برنامه‌ریزی از انجام آن عاجز بوده است: تغییر اولویت‌های ملی.

رژیم صهیونیستی با بررسی لایحه لغو توافق اسلو، بار دیگر سیاست توسعه اشغالگری و بی‌اعتنایی به تعهدات بین‌المللی را آشکار ساخت؛ اقدامی که همزمان با تشدید بحران‌های سیاسی و امنیتی داخلی دنبال می‌شود.

تشدید بازداشت‌ها، سلب تابعیت و سرکوب شیعیان بحرین در سایه حمایت آمریکا و رژیم صهیونیستی، بار دیگر استانداردهای دوگانه غرب و سکوت نهادهای مدعی حقوق بشر را برملا کرده است.